Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Martijn Schenk

Martijn Schenk

13/1/2009 - Ouderen aan de knoppen

Telefoon.

Het is maandagavond, Inge zit tot over haar oren in Private Practice en ik doe een zinloos spel achter de computer.

- Met Martijn
> Ja? klinkt een oude stem.
- Met Martijn, zeg ik nogmaals zo vriendelijk mogelijk.
> is ze daar? vraagt de oude mannenstem...
- Wie zoekt u? vraag ik omdat het me onwaarschijnlijk lijkt dat Inge een geheime liefde van deze leeftijd heeft, en ik de stem van haar Opa écht wel herken..
> Die dame... is zijn antwoord.
- Er is hier wel een dame, maar ik weet niet of u haar zoekt meneer...
> Ja, die dame, kom, hoe heet ze...?
- Wie zoekt u precies? vraag ik zonder een naam te noemen.
> Die dame die bij mij wel eens een handje helpt.
- Héél even frons ik richting Inge maar voordat mijn dubbelzinnigheid de overhand neemt, realiseer ik me gelijk dat deze meneer absoluut niet zal bedoelen wat ik me niet voor kan stellen.
Meneer, wie zoekt u?
> Liesbeth! Aan zijn stem kan ik horen dat ook hij blij is hij op de naam is gekomen.
- Hier woont geen Liesbeth meneer. Waarschijnlijk heeft u het verkeerde nummer ingetoetst.
> Nee hoor, ik heb het goed nagekeken.
- Welk nummer moest u bellen meneer?
> Het nummer van Liesbeth ( en het blijft stil)
- Wat is het nummer van Liesbeth? probeer ik voorzichtig terwijl ik al bang ben wat zijn antwoord zal zijn.
> Dit nummer is van Liesbeth! ( dat bedoelde ik dus )
- Meneer, wilt u het nummer van Liesbeth eens oplezen, dan zal ik het controleren.
> 37234271.
- Dan weet ik al waar de fout zit meneer. U heeft nu een te lang telefoonnummer ingetoetst. Wij hebben hetzelfde nummer alleen eindigt het op 427. U heeft een nummer teveel, dus waarschijnlijk klopt het ergens niet.
> Dat snap ik niet ( daar was ik al bang voor).
- U heeft nu een telefoonnummer van 11 cijfers en een telefoonnummer heeft maximaal 10 cijfers.

Hij blijft stil en ik hoor hem met zijn pen de cijfers natellen.

> U heeft het fout meneer, ik heb maar 8 cijfers.
- Ja meneer, maar u moet ook het kengetal 026 meerekenen.
> Welnee! Ik woon in Arnhem dus dan hoeft dat niet.
- Meneer, als u het aantal cijfers wilt tellen van een telefoonnummer moet u ook het kengetal meetellen.
> Maar dit nummer is van Liesbeth en die woont in Arnhem, en Ans zei dat ik dan niet 026 in moet toetsen.
- Ik onderdruk een zucht en doe nogmaals een poging het uit te leggen.
Hoe heet Liesbeth met haar achternaam? Dit vraag ik omdat ik hoop dat ik via internet achter het goede telefoonnummer van Liesbeth kan komen.
> de Hulp, is zijn antwoord.

- Ik doe mijn best om via internet haar telefoonnummer te achterhalen maar zonder succes. Weet u zeker dat haar achternaam klopt meneer?
> Jawel, hier staat Liesbeth komma de Hulp.
- Helpt Liesbeth u in het huishouden meneer?
> Een volmondig ja bevestigd voor mij dat Liesbeth een heel andere achternaam heeft, en het huishouden voor meneer doet.
- Meneer ik ben bang dat ik u niet kan helpen. Hier woont geen Liesbeth, ik ken haar niet, en ik kan haar telefoonnummer niet vinden.
> Dat hoeft ook niet. Ik heb hier haar telefoonnummer en dat heb ik gebeld. Volgens mij heeft u het verkeerde nummer!
Het klinkt als een beschuldiging.

Ik zeg dat dat waarschijnlijk het geval is en excuseer me voor de overlast.

Geeft niet meneer, is zijn antwoord. Fijne avond verder.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

13/1/2009 - Knopje op mijn tong (voor site Life and Cooking)

Knopje op mijn tong

Op TV hoorde ik een journalist aan een stel meisjes vragen wat ze aan zichzelf zouden veranderen. Nog voordat de eerste dame van wal stak, wist ik de antwoorden al. Iets grotere borsten, strakkere billen en vollere lippen volgden elkaar op.

Ik draaide weg van mijn PC en zag een werkelijk beeldschoon exemplaar van een jaar of zeventien deze antwoorden geven. Arme schat, dacht ik en stortte me weer op mijn muziek. Toch liet het me niet los en toen ik later die avond met de afstandsbediening en de TV zat te spelen, stelde ik mezelf ook de vraag. Wat zou ik aan mezelf willen veranderen? Ik moest lang nadenken.


Wat wil ik aan mezelf veranderen? Mijn buik? (lees: Overgewicht). Daar heb ik in principe geen arts voor nodig. Dat is meer een kwestie van discipline en het niet meer in huis halen van rode wijn en paprikachips. Mijn haar? (of wat daar nog van over is). Welnee, dat vind ik wel goed zo. Na nog wat kleine ongemakkelijkheden vond ik dat ik eigenlijk best tevreden was.

Ik was tevreden. Tot het moment dat ik tot de conclusie kwam dat de noodvulling die de weekendtandarts na een helse wortelkanaalbehandeling in mijn kies had gezet, had losgelaten en ik met een gapend gat in mijn kies achterbleef. De conclusie dat het een gapend gat was, werd overigens getrokken door mijn tong.

Dat verschrikkelijk nieuwsgierige stuk spier in mijn mond. Waar ik ook aan probeerde te denken, continue ging automatisch het puntje van mijn tong op zoek naar het gat in mijn kies. Door mijn enorme angst voor alles wat met tandartsen te maken (zelfs dat liedje van Peter de Koning: Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente, vind ik doodeng) heb ik met dit gat weken doorgelopen. Pijn had ik absoluut niet waardoor ik ook niet direct aanleiding zag om de tandarts te bellen. Dat wil zeggen, verstandelijk wist ik natuurlijk dondersgoed (heerlijk woord) dat ik zo snel mogelijk een afspraak moest maken, maar toch schoof ik het voor me uit.
Angst, angst, angst.

Niet aan denken, dan heb je ook geen last, vond ik zelf. Dit plannetje had wel eens héél goed kunnen werken als ik niet die irritante tong in mijn mond zou hebben. Die tong die mij zeker ééns in de vijf minuten wees op de nieuwe wereld die aan het ontstaan was in mijn kies. Die tong die dagelijks voelde dat mijn tandvlees gevoeliger werd en uiteindelijk zelfs op ging zwellen. Uiteindelijk had ik mijn tong niet meer nodig om te zien dat het niet goed zat. Ik voelde mezelf een hond die een tennisbal had gevonden, dit niet wilde laten zien en daarom de bal in de wang bewaarde. Ik zag eruit als een reuze hamster die tijdens de hamsterweken zeker een zakcentje bij zou kunnen verdienen in het plaatselijke filiaal.

Gister ben ik bij de tandarts geweest. Mijn tandvlees is opengemaakt en schoongemaakt en de kies zal vanmiddag opnieuw worden gevuld. De bal en daarmee de pijn is weg en mijn tong krijgt van mij even vakantie.
Wat wil ik aan mezelf veranderen? Ik wil een knopje op mijn tong. Een knopje waarmee ik dat ding af en toe uit kan zetten. Of op zijn minst zachter kan zetten.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/1/2009 - Vrouwen van mijn leven

Helpdesk Live vind ik een redelijk kansloos programma. Diep, héél diep in de nacht zit er een presentator in een sfeerloos decor aan tafel met zelfverkozen deskundigen.
Het is een programma van de EO waarin, zoals de EO zelf zegt “Herkenbare onderwerpen” de revue passeren. Nu zijn er tal van programma’s met deskundigen en herkenbare onderwerpen, maar bij Helpdesk Live mag de kijker meepraten door middel van de telefoon.

Het is natuurlijk in- en intriest dat er in ons land mensen de behoefte hebben om midden in de nacht bij volslagen onbekenden hun ziel en zaligheid bloot te leggen, maar dat terzijde.

De nacht dat ik de slaap niet kon vatten en onder het genot van een glas rond en soepel mijn afstandsbediening de opdracht gaf alle kanalen nog eens langs te gaan, bleef ik steken bij presentator Menno Helmus en zijn deskundigen. no name




Een man met gebroken stem vertelde het panel dat hij behoefte had aan warmte, aan genegenheid, aan aanspraak, aan een vrouw in zijn leven.

Glimlachend drukte ik op het plusje naast de P en zapte naar het volgende kanaal.

Op één van de volgende kanalen boden vrouwen zichzelf aan in spannende lingerie, en even heb ik overwogen Helpdesk Live te bellen met de mededeling dat ik de oplossing heb voor de man met de gebroken stem.

Ik ben, helemaal als ik mezelf vergelijk met de man met de gebroken stem, een gelukkig man met vele bijzondere vrouwen in mijn leven.

Natuurlijk mijn alles, mijn steun en toeverlaat, mijn spiegel en uitlaatklep, mijn aanvulling en persoonlijk adviseur, mijn Inge. Meer zoetsappige zal ik jullie besparen, maar duidelijk mag zijn dat ik in Inge mijn alles heb gevonden.

Dan is er mijn kleine, mooie, lieve, ondeugende, stoere, slimme en buitengewoon grappige Jenthe. Alles op de wereld is minder belangrijk geworden sinds zij in ons leven is gekomen. Afgelopen week zag zij een vliegtuig in een strakblauwe lucht witte strepen achterlaten, waarop ze zei:"Kijk pappa, Vliegtuig doet in de lucht tekenen". Momenten waarop kredietcrisis, gazastroken en benzineprijzen volledig onbelangrijk worden.

Een héél belangrijke vrouw in mijn leven is natuurlijk mijn moeder. Mijn jonge, hippe, eerlijke, mooie, vlotte moeder bij wie ik altijd terecht kan. Vragen over het recept van hutspot, vragen over opvoeden en vragen over het leven. Altijd is er een passend advies. Zo veel respect voor mijn moeder die moeilijke keuzes heeft gemaakt, belangrijke stappen heeft gezet en is doorgegaan. En hoe!

Mijn zus past ook zeker in het rijtje "belangrijke vrouwen in mijn leven" thuis. We spreken elkaar niet dagelijks, soms niet eens wekelijks. Dat is niet erg.
Ik weet dat ik, als het nodig is, altijd bij haar terecht kan. Tijdens de scheiding van mijn ouders hebben we dagelijks contact gehad en veel gepraat, gejankt en overlegd.
Ook heeft ze me één van de belangrijkste mannen in mijn leven gegeven, haar zoon en mijn neef Thijs.

Een andere belangrijke vrouw in mijn leven, was mijn tante Corrie.
Tante Corrie was mijn grootste fan op muzikaal gebied. Als ze in de gelegenheid was, zat ze zeker vooraan en moest ze me na afloop zeker vijf keer vertellen hoe trots ze was. Haar overlijden in september van 2008 doet dan ook, nog steeds, pijn. Op haar uitvaart bleek nogmaals hoe bijzonder ze is geweest. Iedereen was verslagen en uitte steeds het onbegrip. Ik mis naar nog steeds.

Tante Corrie was wat Tante Afie vroeger was. Tante Afie woonde twee huizen verderop en was de tante van mijn vader. Tante Afie had de gave om altijd het juiste te zeggen. Mijn zus kwam haar ooit haar nieuwe schoenen laten zien. De schoenen waren duidelijk niet in de smaak van tante Afie, maar dat laat je aan een kind niet merken. Zonder te liegen of de waarheid te verdraaien gaf ze mijn zus een trots gevoel door te zeggen "Wat zullen dìe lekker lopen !"

Zomaar een opsomming van bijzondere vrouwen.
Dan is er nog een hele rij met bijzondere vriendinnen, tantes en Carice van Houten maar het zou té lang worden.

Helpdesk Live is aan mij niet besteed. En de man met de gebroken stem ? Ik hoop dat hij de vrouw in zijn leven zal vinden. Wij mannen kunnen namelijk niet zonder een vrouw in ons leven.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

16/12/2008 - R-E-S-P-E-C-T

Is er iemand in de Super de Boer die mij nu op mijn schouder wil tikken en op geruststellende toon tegen me zegt dat ik droom. Dat het prototype burgerlijk huismusje wat nu in veel te strakke broek voor me staat dit niet heeft gezegd. Dat die enorm lelijke versie van ma Flodder dit niet net uit haar ongepoetste mond heeft laten vallen?

We staan bij de chips. Jenthe doet voorin de winkelwagen Michael Schumacher na ( inclusief race-geluiden) en ik sta naar de zoutjes te kijken.
We krijgen vanavond gasten dus ik sta na te denken over welke ongezonde zoutjes ik vanavond in ons met Sinterklaas gewonnen chipsschaaltje wil doen. Jenthe is enthousiast. Zingt nog steeds “hij komt, hij komt” als we langs de kerstkransjes lopen en “Oh Denneboom Oh Denneboom” wordt heel gemakkelijk “Oh kom er eens kijken”.

Volgend jaar wil ik graag dat men naast de intocht van de Sint ook aandacht zal besteden aan de uittocht. Op een tochtige Ijmuidense kade naar zwaaiende kinderen kijken die Sinterklaas een goede terugreis toezingen.

Jenthe is enthousiast en wil alle kleurige zakjes wel in de winkelwagen zien verdwijnen. Die ook, die ook en Jenthe wil die ook. Ik glimlach. Dit zegt ze namelijk ook bij het kattenvoer, dus ik snap haar.

Ik wel!!

Helaas voelt deze slecht geklede en enorm onwelriekende ( nooit gedacht dat ik dit woord ooit nog eens zou gebruiken ) versie van wat God ooit als vrouw bestempeld heeft, dit niet aan.
“Die moet je niet eten” zegt ze op belerende toon. “Dan word jij net zo dik als je vader” gooit ze er smakeloos achteraan.

Dit is het moment dat er twee versies van mij rond mijn hoofd zweven. De in het rood geklede versie van mij moedigt mij aan om met de winkelwagen heel hard tegen haar ongetwijfeld ongeschoren kuiten te rijden. Om haar zo hard tegen de stelling aan te duwen dat ze over zes weken nog steeds doppinda’s poept.
De witte versie van mij die mij gerust wil stellen door te zeggen dat dit lelijke hok het verstand heeft van de eerder genoemde doppinda’s en dat ik me niet druk moet maken.

Jenthe kijkt haar vragend aan. Gelukkig heeft ze geen idee waar deze uit de kluiten gewassen macrobioot het over heeft.
Ik luister naar mijn rode en mijn witte ik en heb nog steeds de behoefte om deze vrouw onnoemlijk op haar nummer te zetten. Vol verontwaardiging en afgunst is het enige wat ik uit mijn mond krijg: ”Wat een enorm domme opmerking”. “Domme oppeking” wil Jenthe mij herhalen.

Éénmaal thuis weer aangekomen, voel ik nog steeds de woede.
Waar haalt deze, voor mij volslagen onbekende, vrouw het lef vandaan om mij aan te spreken op mijn uiterlijk kenmerken.

Ja, ik heb een buik. Ja, ik heb overgewicht. MAAR WIE BEN JIJ OM DAAR OVER TE OORDELEN ??

Waarom hebben (voornamelijk) vrouwen het idee dat ze, als ze met kinderen te maken hebben, alles maar kunnen zeggen. Waarom hebben (voornamelijk) vrouwen toch het idee dat ze kleine kinderen gewoon aan mogen raken als ze zeggen dat ze zo mooi zijn.

Ik zie het al voor me. Een oud-collega van 48 die ik tegenkomen met haar 19-jarige dochter. Ik sta met mijn oud-collega te praten en aai haar dochter over haar wang terwijl ik haar zeg:” Wat ben jij een mooi meisje”.
Ik ben er van overtuigd dat ik de eerstvolgende maanden noodgedwongen door een rietje moet eten.

Vrijheid van meningsuiting is een bijzonder feit waar we allemaal trots op mogen zijn. Vrijheid van meningsuiting mag echter “respect” niet naar de tweede rij verdringen.

Ik heb een buikje, ik ben dik.
Ik heb echter wel enorm veel respect voor mijn medemens.

Behalve dan voor dat enorm lelijke, stinkende, emotieloze, en afzichtelijke hok in legging uit de Super de Boer.
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Blogger voor L&C

Hallo Allen,

Het populaire televisieprogramma Life & Cooking zocht bloggers voor op hun website.
Eigenlijk direct de stoute schoenen aangetrokken en mezelf aangemeld. Er moest een voorbeeldblog geschreven worden in 200 karakters ( letters, spaties, komma's, etc... ) Mijn beste beentje voorgezet, en... Van de 200 aanmeldingen zit ik nu bij de laatste 25!
Vandaag mijn eerste blog ingeleverd (ik moest het doen met 300 woorden, die ik doorgaans alleen al nodig heb voor een inleiding ) die moet bepalen of ik bijzonder genoeg schrijf voor op die website. Ik mocht kiezen uit de thema's Familie, Illusies en Macht.

Ik heb voor Macht gekozen en er, hoe kan het ook anders, mijn eigen draai aan gegeven...
Nu maar afwachten...

Macht
En toch krijgt ze het weer voor elkaar.


Avond aan avond zaten we onder het genot van een wijntje aan elkaar vurig te beloven dat we vooral niet toe moesten geven aan het soms onuitstaanbare gedrag van onze kleine puberpeuter van 2.

Huilen? Ga je gang maar, huil maar. Je krijgt je zin niet.
Midden in het Kruidvat op je buik gaan liggen en al trappelend met je voeten zo hard mogelijk schreeuwen? Doe maar, ga je gang. Ik loop nog wel een extra rondje om je vervolgens liefdevol met open armen te begroeten als je naar me toe komt tussen de luiers en de haarverzorging en op je allerliefst Sojjie Papa zegt ( de “r” is nog een probleem ).

Tenminste, dat zou ik best wel willen. ALS IK DAT KON!

Als ik tenminste zo’n vader was die niet continue zwicht voor de glimlach, de zielige manier van huilen om vervolgens zelf zo schattig die traantjes uit die poppenogen te vegen.

Jenthe weet dat ze die macht heeft. De macht van glimlachen. De macht van lief praten en de macht van heel zielig “pappa zitten” zeggen als mamma een beetje boos is.
Ik moet dan natuurlijk zeggen dat ze niet bij pappa mag zitten, en dat ze naar mamma moet luisteren.

Maar dat doe ik niet. Herstel; Dat kan ik niet!

De macht van een vader is in mijn geval volledig ondergeschikt aan de macht van glimlachen, de lieve manier van praten en het “pappa zitten”.
Achteraf probeer ik dat nog wel pedagogisch verantwoord om te buigen door te zeggen dat ze de volgende keer toch echt.. Maar als ze dan naast me staat met Dikkie Dikkie en vraagt om voorgelezen te worden, zwicht ik weer.

Ze heeft me volledig in haar macht. En wat voelt dat fijn!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Over trouwen....

(geschreven op 19-08-08)

 

Guess What!
Afgelegen baaitje, bijna donker, kaarsjes, champagne en een Ring!
Ik heb uiteraard JA gezegd!

Om u, als lezer, maar gelijk uit de droom te helpen… dit is niet de tekst die ik op de achterkant van een suffige ansichtkaart naar familie in Nederland heb gestuurd, en ook is dit niet de inhoud van een telefoongesprek wat ik in licht beschonken toestand, diep in de spaanse nacht, met het thuisfront voerde. Deze tekst is afkomstig van een SMS welke mijn grote zus doorstuurde vanaf haar vakantie vorig najaar.

Mijn zus gaat trouwen.

Tenminste, deze tekst was tot afgelopen vrijdag standaard in gesprekken die ik voerde met anderen. Het maakte me niet uit wie het waren, in een “koetjes-en-kalfjes” gesprek moest deze boodschap minimaal één keer naar voren komen.

Mijn grote, sterke, soms uitermate vervelende, dan weer verschrikkelijk behulpzame, wijze, mooie, hardwerkende zus. Mijn zus die ik al 30 jaar ken en waarmee ik zo veel heb meegemaakt. Mijn zus die ik in mijn jongere jaren ( tot welke leeftijd mijn jongere jaren liepen, laat ik in deze graag in het midden ) zo vaak heb verveeld als klein broertje zijnde. Mijn zus die in alles een stap voor was en waar ik zo vaak naar op heb gekeken. Mijn zus die de ballen had om in een ander land te gaan wonen en werken. Mijn zus die de kracht had de man van haar dromen te steunen in ziekte en gezondheid ook al had ze dat nog niet eens officieel beloofd. Mijn zus, de schoonzus van Inge en de tante van Jenthe gaat trouwen.

Ging.

Afgelopen vrijdag, 15 augustus, verzamelde de naaste familie en zeer goede vrienden bij het huis van het bruidspaar voor een heerlijke lunch. Daarna vertrokken de mannen naar het huis van Marco (een aantal huizen verderop ) en de vrouwen maakten de bovenverdieping van het huis van Pauline en Marco onveilig. De bruidsmeisjes werden aangekleed, en de vriendinnen, moeders, schoonzus en bruid (laten we die vooral niet vergeten) gingen in de metamorfose.

Daar zat ik dan, strak in het pak, in de achtertuin van Marco’s ouders aan de Cola (light, het pak zat al strak zat). Ik betrapte mezelf op een gevoel van nervositeit wat ik niet kende. Alsof ik zelf de eeuwige trouw moest beloven.

Na een uur was het tijd om met het mannelijk gezelschap ( inclusief de “persoonlijke, niet homosexuele en toch modebewuste” vriend van de bruidegom) richting de dames te gaan.

Na het aanbellen deden de twee bruidsmeisjes de deur open. Witte jurkjes en bloemetjes in de hand.
Voelde ik daar al een brok in mijn keel?
Ik heb maar één zakdoek dus dat wordt kiezen. Óf mezelf vermannen, Óf op zoek naar meer zakdoeken. Iedereen die me een beetje kent, zal het niet verbazen dat ik voor het laatste gekozen heb.

Familie en vrienden in de woonkamer met de deur naar de gang open. Marco onderaan de trap. Gegiechel, gesnotter, gelach.
Ik hoor voetstappen op de treden en zie na de twee witte schoenen het begin van een witte jurk. Een trouwjurk.

Een Mooie, nee, Prachtige trouwjurk.
Perfect passend om mijn zus heen.

Omhoog kijken, onderlip naar voren, bovenlip naar binnen en dan blazen. Misschien dat de lucht in mijn ogen wat rust kan brengen.
Het hielp niet ( het enig wat ik er aan had, is dat ik me realiseerde dat ik mijn tanden niet gepoetst had).

Aangekomen in het prachtige kerkje van Valkkoog ( google maar even, het is de moeite waard ) nadat we tevergeefs hadden gewacht op een buschauffeur met een Engelse bus die in een verkeerscontrole vast stond, vormden allen die belangrijk waren voor het bruidspaar een haag waar ik terstond kippenvel van kreeg.
De naaste familie stond aan de weg te wachten op de porsche met het paar en de bruidskindjes ( en Thijs natuurlijk ) en mocht na aankomst het bruidspaar volgen door de haag heen.
Jenthe tussen ons in, zette al het eeene, tweeeë in wat doorgaans betekend dat we haar tussen ons in een flinke zwaai laten maken, maar dat lieten we bij deze gelegenheid maar even achterwege.

We kregen een plaats op de tweede rang want de eerste was uiteraard voor de trotse ouders van bruidegom en bruid.

Iedereen zat en de deur zwaaide open. Bruidskindjes kwamen binnen, gevolgd door Marco met zijn trotse Oma aan zijn arm. Marco begeleidde Oma naar de laatste stoel op de eerste rang en wachtte op het vervolg.
Ik wist wat er achter die deur stond, en kreeg het te kwaad. Tranen kwamen er dan ook toen mijn zus aan de hand van mijn vader het kerkje binnenkwamen. Wat een overweldigend gevoel van geluk straalde ze beiden uit.

Nadat de Ambtenaar van de burgerlijke stand de familie en getuigen had voorgesteld kregen beide vaders het woord. Op uiterst humoristische doch gevoelige wijze vertelde zij over het leven van het paar wat daar zo prachtig zat te stralen met een mooie zoon tussen hen in.

Na de toespraken was mijn eerste bijdrage en nam ik plaats achter de piano om, na het vervangen van een acuut kapot gegaan microfoontje, Your Song van Elton John in te zetten. Toen het zinnetje "How wonderful life is, while your in this World" kwam, realiseerde ik me ineens de betekenis hiervan en schoot het welbekende brok in mijn keel. Ik kreeg het er simpelweg niet uit.

Glimlachend besloot ik dit het volgende refrein beter te doen, en dat lukte.
Na een mooie trouwbelofte en de rechterhanden en de ringen, mocht ik voor de tweede maal plaatsnemen achter de piano.

Ik heb je lief van Paul de Leeuw lukte gelukkig goed en voelde als hét enige juiste nummer op deze prachtige dag.

Hoe heerlijk de bruidstaart, hoe gewenst de champagne, hoe bijzonder geweldig het feest en hoe brak de volgende morgen, laat ik achterwege..
(vooral het moment dat ik de bazin van mijn zus met beide handen de lucht in poogde te tillen omdat "Time of my Life" uit Dirty Dancing werd gedraaid, is niet noemenswaardig).

Het was in één woord GRANDIOOS!

Mijn zus is getrouwd.

Wauw!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Over tradities...

Al eerder heb ik door laten schemeren dat ik tot de conclusie ben gekomen tot de "burgerlijke medemens" te behoren. Destijds heb ik daarom http://help-ik-word-burgerlijk.hyves.nl/ opgezet...

Afgelopen dagen is het mij nogmaals duidelijk geworden dat ik inderdaad burgerlijk ben. Ik ben namelijk dol op tradities.

Toen mijn opa stierf zei mijn neef nog vóór de uitvaart dat we het familieweekend ook weer in ere moesten gaan houden. Voor het overlijden van Opa togen we een paar jaar achter elkaar met de hele familie naar de Valouwe op de veluwe. Slechts flarden van deze weekenden zijn me bijgebleven maar altijd zal ik onthouden dat het fijne weekenden waren.
Na Opa's overlijden zijn we inderdaad de eerstvolgende Hemelvaart met de hele familie gaan kamperen. Hemelvaart valt altijd op donderdag dus het navolgende weekend werd er achteraan geplakt. De organisatie was en is ieder jaar in handen van een ander duo waardoor ook de camping ieder jaar weer anders was. Sommige van mijn ooms en tantes kunnen per jaar nog precies zeggen welke plaats het was, op welk veldje we stonden, wat we toen allemaal wel niet hadden gedaan en mijn Oom Sjoerd weet nog precies de bijnamen die hij gaf aan andere campingbezoekers die toevallig bij ons in de buurt stonden..

Ik weet nog het uitgaan in Halle(n?) waar bij aankomst in de plaatselijke brommerkieketablissementje bleek dat de band Sesam! uit Schagen optrad.
Nadat we onszelf redelijk hadden vermaakt met het plaatselijke bier en ons plaatselijke bandje gingen we per taxi terug naar de camping.
Daar aangekomen was er nog te weinig zin om te gaan slapen en te weinig licht om elkaar goed te kunnen zien. Dat jaar is het "MiddernachtYathzeeën" geboren.
Vijf dobbelstenen goed schudden en weggooien en vervolgens met behulp van een zaklamp de vijf dobbelstenen terugvinden in het hoge en natte gras.

Sommige weekenden waren drijfnat door de regen en op die weekenden was er altijd wel iemand die zich serieus afvroeg of "naar huis gaan" niet een betere optie was.
Toch bleef altijd iedereen tot het einde. 'S avonds bij elkaar aanschuiven onder luifels van de "De Waard-tenten" die we allemaal bezitten en de wijn rijkelijk laten vloeien. Sterke verhalen, serieuze gesprekken, discussies die soms ergens toe leiden en soms, door de eerder genoemde wijnen, nergens toe leiden...

Afgelopen weekend was het weer zover en zaten we met de hele familie op het zonovergoten Texel. De familie breidt zich steeds meer met aangetrouwden en nieuwe telgen. Het heerlijke van het familieweekend is de ongedwongen sfeer waarin iedereen doet waar hij zin in heeft en toch op een of andere manier rekening met elkaar houdt en, nog fijner, elkaar in de gaten houdt. Jenthe is onze trots en verantwoordelijkheid maar afgelopen dagen was zij even het kleine meisje van mijn hele familie.

Klaverjassen is ook één van de tradities waar ik dol op ben. Op het familieweekend vind ik dat een geweldig spel. Begin van de middag, zon op de kop en een koude Amstel in de hand. De chips op tafel wordt snel warm door de zon en verzaken betekend einde spel.

Het "Marregu" wat goedemorgen moet betekenen, de ontbijtkoek met boter bij Sjoerd die als eerste wakker is en de onzichtbare hond Kelly de schuld geven als er een wind gelaten is, het hoort er allemaal bij. Als ik het zo opschrijf realiseer ik me dat het waarschijk niet eens een glimlach zal veroorzaken bij jullie als "lezers" maar voor mij is dit een heerlijke traditie. Volgend jaar mogen Inge en ik het weekend organiseren. We zullen er wat geweldigs van maken...

Op de terugweg naar huis zondagavond diende de volgende traditie zich aan. Het was 4 mei, 19:45, en ik dacht terug aan vroeger. Buitenspelen mocht op 4 mei, maar altijd uiterlijk 19:45 naar binnen. Ik kan me niet herinneren dat ik op dodenherdenking tussen 20:00 en 20:02 ooit een woord gesproken heb. Vroeger al vond ik "The last post" indrukwekkend klinken en viel me op dat twee minuten best lang zijn als je er bij stil staat.
We reden bij Amersfoort toen we op Radio 1 hoorde dat HM de Koningin de Dam in Amsterdam op kwam lopen. Inge gaf richting aan naar rechts en reed een parkeerplaats op. Even had ik het gevoel dat we een van de weinige zouden zijn. Dit was echter absoluut niet het geval. Zo'n honderd tot honderdtwintig autos stonden al voor ons aan beide kanten van de weg en zo'n 50 autos schaarde zich nog achter ons. Gezinnen, jonge jongens met petjes, oudere echtparen, en mensen alleen. De ramen stonden op en het meerendeel van de mensen stond plechtig naast de auto. Door alle open autoramen klonk die indrukwekkende "Last Post" en toen was het stil. Muisstil. Verderop klonk een kerkklok en ik hoorde een kindje huilen. Tijdens de twee minuten stilte vlogen er 5 oorlogsvliegtuigen over. Waarschijnlijk vlogen zij eerder over de waalsdorpervlakte of waren zij op weg naar Amsterdam. Verder was het stil. Het maakt altijd indruk op me.

Het wilhelmus werd ingezet en de meeste auto's startte hun motoren. Met toch een brok in de keel stap ik in en kijk in mijn achteruitkijkspigel. De oudere vrouw in de auto achter ons tilt haar bril iets op en dept haar ogen. Ze kijkt haar man aan die haar een kus geeft, waarop zij een glimlach op haar gezicht probeert te toveren.

Het lukte haar..,

en daarom mij ook.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Alles leuk?

(geschreven op 26-03-08)

 

"Jij vindt volgens mij alles leuk!" zei een klant vandaag tegen mij.

Terwijl ik vanavond op de bus stond te wachten ( luie bui ) moest ik even over die zin nadenken...

Ben ik zo positief? Vind ik alles leuk?
ABSOLUUT NIET!!! Ik vind zoveel dingen stom....

Mensen die 's ochtends vroeg in de bus al naar zweet stinken!

Die hysterische moeders die op de kinderboerderij niet willen dat hun kroost de lammetjes gaat aaien omdat "die beesten allemaal BAH" zijn!

Vrouwen die het altijd maar nodig vinden om
Jenthe te begroeten met een aai over d'r bolletje! Dat doe ik bij jouw dochter van 21 toch ook niet?

Mensen die hun profiel op Hyves "niet voor iedereen zichtbaar hebben" terwijl dat juist het leuke van Hyves is...

Toiletverfrisser die je bij het dichttrekken van de deur in je nek spuit zodat iedereen denkt dat je hebt zitten poepen terwijl het slechts een bescheiden plasje was!

Buschauffeurs die vol gas geven terwijl je nog naar je plaats loopt en geen goedemorgen terug zeggen als ik dat wel doe!

Dat ik vind dat ik geweldig kan dansen als ik gedronken heb, terwijl ik daar én het figuur én de uitstraling helemaal niet voor heb...

Dat de Rode Wijn van de Super de Boer ( rond en soepel heet ie ) van € 2,99 naar € 3,19 is gegaan..

Dat er nog steeds zoveel mensen zijn die denken dat ik op mannen val omdat ik soms gewoon moet janken om dingen die me raken...

Dat onze vaatwasmachine zichzelf niet in- en uit kan ruimen...

Dat de wind altijd zo nodig moet draaien als ik hem 's morgens al recht in mijn gezicht had...

Dat bekenden mij vragen of ik "ook uit ben geweest?" als ik om 04:30 's morgens een broodje Shoarma ( met hoofdletter ) met teveel knoflooksaus zit te eten, alsof ik dat altijd doe als ik 's morgens opsta...

Dat ik niet de moeite heb genomen om het contact met vrienden uit het verleden te onderhouden waardoor ik het nu moet hebben van het stiekum gluren op hun Hyves pagina.

Dat mensen geen Hyves hebben...

Dat er nog steeds mensen zijn die buitengewoon chagrijnig kijken terwijl ze een vrolijk nummer zingen...

Dat kaartjes voor de musicals zo belachelijk duur zijn!

Dat men nog steeds zo vaak "dan heb ik zoiets van...." zeggen. Die zin gaat HELEMAAL NERGENS OVER!!!

Dat er nog steeds mensen zijn die niet snappen dat muziek zo bijzonder is...

Andries Knevel...

en zo zijn er vast nog veel meer dingen te bedenken, en als ze me te binnen schieten voeg ik ze toe...

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Beste Geert

(geschreven op 04-03-08)

 

Beste Geert,

Gisteravond bracht ik mijn dochter naar bed.
Na een dag spelen, kinderboerderijen, diksap, rozijnen, flesje melk en kusjes geven was het kleine meiske moe.
“Moei” zoals ze dat zelf zo mooi kan zeggen.

Ik zing altijd twee liedjes en geef haar vervolgens een kus op haar koppie met alles wat ik in me heb.

Terwijl ik mijn lippen op haar hoofdje drukte, en haar een goede nacht toezong, moest ik ineens aan je film denken.

Hoe duurt het nog voordat ik mijn dochter uit moet leggen dat het oorlog is in Nederland?

En als ze dan vraagt waarom?
( want die fase krijgen we ook nog ) Wat moet ik haar dan zeggen?

Moet ik eerlijk zijn en zeggen dat er in de regering ooit een man heeft gezeten die hardop zei wat veel mensen dachten. Dat Nederland daar in het begin best blij mee was, maar dat deze man uiteindelijk door ging draaien. Dat het leek alsof hij nog maar met één doel in de politiek zat, namelijk het schoppen tegen alles wat met de Islam te maken had?

Moet ik eerlijk zijn en zeggen dat deze man de verzoeken, smeekbedes en dringende vragen vanuit het land genegeerd heeft omdat hij zonodig een punt wilde maken?

Dat ondanks de directe bedreiging aan het adres van “onze jongens” in Afghanistan en Irak, het uitsluiten van een Nederlandse film op een filmfestival in Egypte én de vele geluiden vanuit Nederland, deze man alleen nog dacht aan zijn eigen succes?

Deze man, beste Geert, ben jij.

Jan Peter Balkenende zei het vrijdag zo mooi:” Vrijheid ontslaat niemand van verantwoordelijkheid”.

Je hebt je punt gemaakt. Het is duidelijk.

Je hebt aangetoond dat er angst bestaat richting de moslim-extremisten, en dat deze angst rare sprongen van de politiek tot gevolg heeft.

Is het dan nog steeds zó belangrijk om de film uit te zenden?

Ik ben bang voor Moslim Extremisten. Net zo bang als ik ben voor extremisten in welke vorm dan ook. Daar hoeft van mij niet steeds het woordje Moslim voor.

Ik moet denken aan die man die bij de psychiater komt. De psychiater tekend een driehoek en vraagt de man wat hij ziet. "Een huis vol lekkere wijven" antwoordt de man. Nadat de psychiater een rechthoek tekende, zag de man hier een zwembad vol lekkere wijven in..
De psychiater komt met zijn conclusie dat de man lijdt aan sexuele obsessie, waarop de man zegt:" Moet jij zeggen, jij tekent van die vieze plaatjes !"

Zo is het nu met de film ook. De plannen voor het maken van de film zijn slechts vormen als een leeg driehoek en een leeg rechthoek. Door angst geregeerd zien we in die figuren allemaal problemen en mogelijke consequenties...

Dit heb je aangetoond, en dat is goed...

Ik hoop zo dat je volgende week een persconferentie geeft en vanachter je tafeltje en honderden microfoons toegeeft dat er geen film bestaat, en dat je op deze manier aan de rest van de wereld heb willen laten zien dat de angst soms de overhand neemt.


Dan verdien je respect.

Als de film er wel komt, daar durf ik niet aan te denken.

Ik heb gisteravond nog maar een liedje extra gezongen...

Ik ga slapen, ik ben moe..
Sluit mijn beide oogjes toe..
Here houdt ook deze nacht..
Over ons allemaal getrouw de wacht...

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Een échte Kerel

(geschreven op 14-02-2008)

 

"Je bent echt een kerel" zei Inge vorige week tegen me...
Als ze dit tegen me zou zeggen terwijl ze haar armen om me heen sloeg, haar gezicht in mijn borsthaar begroef en tegen me aan in slaap zou vallen, had ik dit ongetwijfeld als compliment op kunnen vatten...

Dit was echter niet het geval.

Ze zei dit terwijl ze de neusspray en een kop rooibosthee ( 2 zoetjes ) op mijn nachtkastje zette... EN ZE HAD GELIJK !!!

Als het daar op aankomt, ben ik een echte kerel. Ziek zijn kan ik prima. Als ik écht ziek ben, lig ik in bed en slaap de hele dag. Ik ben niemand tot last en neem het zelfs mezelf niet kwalijk dat ik de hele dag in mijn nest lig.

Als het échte "ziek zijn" over is, beginnen de problemen.
Geen koorts = Niet ziek, is mijn stellige overtuiging. Als de thermometer onder de 37,5 blijft, zie ik geen reden om niet te gaan werken. Vol goede moed weer aan de slag dus.

en op dat moment word ik de Echte kerel! Ik word enorm chagrijnig van snotneuzen, zeurende hoofdpijn en dat lamlendige gevoel. Zoals een echte kerel betaamd, voel ik me dan pas écht zielig.

Dán wil ik een kopje thee ( 2 zoetjes ).
Dán wil ik dat je vraagt of het wel gaat.
Dán wil ik 's avonds na het eten op de bank liggen, de wereld draait door kijken, de afstandsbediening in mijn hand hebben en de échte bediening ( in dit geval in de vorm van Inge ) die mij vraagt of ik een glaasje "rood" lust... HOE KEREL IS DAT ???

Verschrikkelijk kinderachtig, ik weet het, en dat maakt me dan ook weer chagrijnig. Dan baal ik van mezelf en mijn egoïsme...

Het voordeel is wel dat dit de schaarse momenten zijn dat ik me een échte kerel voel. Voor de rest ben ik dat niet en zal ik dat ook nooit worden...

Ik ben zo'n kerel die jankt als Nikki "Climb every mountain" zingt bij Idols, die moet glimlachen als hij de eerste lammetjes weer ziet, die zich gelukkig voelt als 's morgens de zon schijnt en die het karakter van een vrouw ook écht belangrijker vind...

Ach ja...

Nu achteraf is gebleken dat ik al weken loop met een voorhoofdsholteontsteking en een bijholteontsteking ( waarom hebben ziektes altijd zoveel letters ) en dat zowel de longen als de luchtwegen het ook flink te verduren hebben gehad, is in elk geval duidelijk dat het niet alleen maar "zielig doen" is geweest. Vol trots en met een gezicht van "Zie je wel!" liet ik het recept voor de antibiotica aan Inge zien.

Hoe het nu gaat? Iets beter... Maar als je een kopje thee wilt komen brengen of een glaasje "rood" in wilt schenken ben je welkom.

Van tevoren wel even bellen, en ik hou van witte bloemen.... ( je weet maar nooit :-) )

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - K Kerstboom

(geschreven op 18-12-2007)

 

Ik moet een jaar of 8 geweest zijn toen ik me ging beseffen dat de kerstboom die elk jaar ons huis verlichtte door onszelf was uitgekozen.
Ik weet de ritjes naar Blokker ( niet de winkelketen, maar het bedrijf uit Schagen ) nog goed. De grote boom waarbij je moest raden hoe zwaar deze was. Het feit dat het altijd koud was, en de werkhandschoenen waarvan ik toen het nut nog niet kende.
Naarmate ik ouder werd, kwam steeds vaker de discussie van de grootte van de boom. Mamma wilde altijd een schattig boompje, een klein boompje of een gezellig boompje. In alle gevallen kwam dit neer op een boom die de titel "Kerstboom" niet mag dragen. Om je een indruk te geven: Ik heb bij mensen wel eens op de voordeur zien hangen wat wij vroeger in de kamer hadden staan!

Toen mijn moeder de cursus "Freubelen met veertigers" ging doen in december, kwam het hoogtepunt. Een Alternatieve Kerstboom, noemde ze het... 5 stokken als een soort Wig Wam op een emmer en daar kerstverlichting omheen wikkelen. De Alternatieve boom heeft het maarliefst 1 kerst bij ons in huis uitgehouden. Daarna is hij naar buiten verplaatst. Ik weet niet of mijn moeder dit zelf heeft gedaan of dat ík de boom heb weggepest, maar buiten kwam hij beter tot zijn recht.

Het voordeel van op jezelf gaan wonen, is dat je zélf je kerstboom uit mag zoeken.
De eerste kerst in ons eigen huisje werd dan ook opgeleukt met een kerstboom waar je ú tegen zegt. Een mooie, volle en grote boom.
Ieder opvolgend jaar werd de boom mooier en mooier. Helaas ook duurder en duurder.. Voor een Nordmann-boom ( vakterm ) in de door ons gewenste grootte moet men tegenwoordig € 33,- neerleggen.
Toen hebben we iets gedaan wat voor ons het definitieve teken van Burgerlijkheid was, en waarvan ik vooraf nooit had gedacht het ooit te zullen doen...

We hebben een Kunstboom gekocht. Ik kan mijn best doen om jullie te overtuigen dat het een hele mooie boom is, en dat hij er als écht uiziet, maar het blijft een Kunstboom.

Vorige week heb ik hem neergezet en volgehangen met al het moois wat we de afgelopen jaren bij elkaar verzameld hadden... Het staat weer erg gezellig, maar het blijft een kunstboom.

Stiekem heb ik gisteren nog even overwogen om een flesje "Dennegeur" te halen, om het gevoel weer terug te halen, maar ik ben bang dat ik dan tot augustus 2008 in de kerstbomenlucht zit.

het trapppetje met kaarsjes voor de ramen hebben we overigens nog niet, dus zo burgerlijk zijn we ook weer niet. We hebben ook de poes geen gewei opgezet en onze kerstkaart wordt er geen eentje van Jenthe met een kerstmuts op..

Het valt dus nog wel mee....

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Lieve Sinterklaas

(geschreven op 27-11-2007)

 

Lieve Sinterklaas,

Nu ik de leeftijd heb bereikt,
van de bekende dertig jaren,
er "vader" op mijn naambord prijkt,
en ik wat meer ben gaan bedaren,
is de tijd dan toch gekomen,
mij vandaag tot u te richten,
niet om u deelgenoot te maken van mijn dromen,
of me uit te leven met gedichten,
Geen verlanglijst, geen presentjes,
Nee ik hoef niets in mijn schoen,
geen chocoladesigaretjes of centjes,
U moet alleen iets voor mij doen.
De afgelopen 20 jaar
spoken er wat vragen door mijn hoofd,
Geef mij me antwoord, en ik ben klaar:
Waarom deed u niet wat u heeft beloofd?
Avond aan avond zat ik voor de schoorsteen,
zong als klein tenoortje trouw mijn liedje,
en voor het paard een suikerklontje,
waarschijnlijk was ik toen al ietwat mietje
geruisloos snel naar bed gegaan,
open oren hoorden trippel trappel op het dak
ik had mijn lampje aangedaan,
puur voor Sinterklaas' gemak.
Maar één kado stond op mijn lijst van verlangen;
Een auto, afstandsbestuurbaar, kleur maakt niet uit,
Hiervan kreeg ik de kleur op mijn wangen,
en keek er het hele jaar naar uit.
Ik ben heus lief geweest, in al die jaren,
misschien niet lang aaneengesloten,
maar over al mijn kinderjaren heen,
hebben mijn ouders heus genoten.
Als iemand die auto verdienen zou ,
kon het niet anders dan dat ik dat was,
Ik zag het al voor me, Glimmend Blauw,
Meters verder op rul zand en nat gras,
Dromend ben ik in slaap gevallen,
Jaren, Avonden, Nachten lang..
om iedere ochtend teleurgesteld op de knieën te vallen,
Weer geen auto, ik werd wat Bang,

Maar toen zat er een morgen,
een groot kado half in mijn schoen,
Weg met alle angst en zorgen,
ik was voorbereid en wist dus wat te doen.
Het papier snel van het pakje,
blauwe lak glimt mij tegemoet.
Snel de batterijen uit het zakje,
en hopen dat mijn auto het doet.
De laatste stukjes plakband,
knip ik voorzichtig uit elkaar,
nu had ik ook toen van autos niet veel verstand,
maar toen ik het zag werd ik écht naar.

Lieve Sint,
wellicht wist u niet beter...

MAAR BIJ EEN AFSTANDSBESTUURBARE AUTO HOORT GEEN SNOER VAN ANDERHALVE METER !!!!!!(6)

Bedankt voor het luisteren,

Martijn Schenk

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Over rotkinderen in treinen en vechtende dronkaards....

(geschreven op 20-10-2007)

 


Een week in de lappenmand betekend voor mij afzien. Ik ben niet gemaakt om niets te doen. Ik miste mijn werk, mijn collega's en de frisse lucht, maar had alleen energie voor niets doen.
Gisteren wat opgeknapt en dus vandaag toch maar naar Zwolle af moeten reizen om mijn NIMA cursus te volgen.
Nadat ik vannacht 2,5 uur geslapen had, was mijn humeur vanmorgen niet optimaal. Een red-bulletje en een leespakket bij de bruna ( panorama+aktueel+nieuwe revu ) moesten mijn reis wat aangenamer maken. Het was koud op het station en bij gebrek aan kleingeld was ook het mezelf voorgenomen kopje koffie aan mijn neus voorbij gegaan.
Ik vond het druk op het perron, maar mijn halfzware drum in rode rizla deed mij even in mijn eigen gedachten verzinken waardoor ik de gemiddelde leeftijd op het perron niet in de gaten had.
Met het nodige gekreun kwam de intercity tot stilstand en omdat ik nu eindelijk eens een keer op de juiste plek was gaan staan, was ik de eerste die in kon stappen.
Ik reis graag vooruit en bij het raam en op deze koude wintermorgen was er voor mij plaats genoeg. Ik nam een mooie plek in en sloeg de panorama open.
Ik had de inhoudsopgave nog niet gelezen of een oorverdovend klein dik stuk kind stond boven op mijn voet. Nu heb ik altijd geleerd dat je dan "sorry" moet zeggen, maar dat waren pa en ma Tokkie bij dit exemplaar volgens mij vergeten. In plaats daarvan keek hij mij door zijn ronde brilletje vernietigend aan met een blik van "hoe heb je het lef je gepoetste schoenen onder mijn smerige scapino stappers te zetten". De toon was gezet. Het ergste was dat dit exemplaar nog een identiek ( maar dan een jaar of twee ouder ) exemplaar mee had, wat later zijn broer bleek te zijn. De trein vertrok met hetzelfde gekreun als waar hij mee aankwam, en even trooste ik mezelf met de gedachten dat het niet zo kon zijn dat familie Tokkie ook naar Zwolle moest. Toen moeder de zin uitsprak: "Luister Melvin (arghhhhh.... ) tot aan Zwolle moeten jij en Dimitri )nog arghhhh-er) wel af en toe even ruilen van plaats want Diem wil ook wel eens bij het raam zitten " spatte ook deze droom uiteen.
Mel en Diem hadden nog een eigenschap waar ik héél slecht tegenkan, namelijk Meelezen. Hoe ik mijn panorama ook hield, de twee bebrilde gezichtjes van Mel en Diem volgde de bladzijde precies en lazen de letters aan de andere kan stuk voor stuk hardop voor. Ma Tokkie vond dit overigens een hele prestatie. Juf Janneke zou trots zijn.
Ineens kreeg ik de ingeving om Juf Janneke komende maandag iets anders uit te laten leggen en ik bladerde driftig door naar de middenpagina. De mannen onder u weten dat op de middenpagina van de panorama altijd een prachtige vrouw en prachtige ( niets verhullende ) kleding staat afgebeeld.
Terwijl ik ( zonder pen ) deed alsof ik de Sudoku ) op ging lossen gingen de mondjes van Mel en Diem halfopen en verstomde het geluid.
Pappa ( type "Kijk-mij-eens-een-leuke-en-stoere-pappa-zijn" ) stond in het gangpad en ook hem viel het op dat zijn zoontjes stil werden. Pappa kon natuurlijk niet aan mij vragen of ik de bladzijde om wilde slaan en koos voor een andere weg. "Nu wil Pappa even bij het raam" hoorde ik hem zeggen. Mel moest bij mamma op schoot en Diem moest even opschuiven. Zodra Pappa ging zitten, sloeg ik de bladzijde om en gaf ik pappa dus uitzicht op de sudoku. Verveeld keek hij naar buiten en keek in naar Mandy van 21 in blauwe bikini. Diem moest nu maar even bij mamma op schoot en Mel mocht nu weer even voor het raam. Ineens had ik zin om mijn sudoku af te maken en draaide het blad weer om. Mel blij, ik blij, pappa gefrustreerd.
Zo heb ik dit spel tot Zwolle vol kunnen houden waardoor mijn cursusdag lekker begon, en ik nog een ongelezen panorama had voor te terugweg.

Dat liep ook even anders.

Wederom kon ik een mooi plekje vinden en in het zitgedeelte verderop in de coupe gingen een man en vrouw zitten. Het zouden de opa en oma van Mel en Diem kunnen zijn, maar dat weet ik niet zeker. De 2 flessen Rode Wijn in een Lidl tas op schoot en omstebeurt namen ze een flinke slok. Toen de conducteur binnenkwam en het kaartje van meneer afstempelde kon mevrouw ( om onverklaarbare redenen in een groene fles ) haar kaartje niet vinden. Geen probleem voor de conducteurs, die kwamen zo wel even terug.
Terwijl oma Tokkie er flink van langs kreeg ( verbaal ) van opa Tokkie vond zij uiteindelijk haar kaartje.
Toen de conducteurs terugkwamen liet oma trots haar kaartje zien. De conducteur bekeek het kaartje aandachtig en kwam tot de conclusie dat dit niet het juiste kaartje was. Dit was een kaartje voor een ander traject. Onmogelijk zeiden Opa en Oma tokkie in koor. ( Dit was dan ook echt het enige waar ze het over eens waren gedurende de hele reis ). Toen ook opa zijn kaartje nogmaals liet zien, bleek ook dit kaartje niet correct. Notabene was dit kaartje al afgestempeld. Opa probeerde de conducteur uit te leggen dat hij deze toch echt zelf gestempeld had, maar dat was onmogelijk volgens de NS-er met Pet. Ik stond op en liep naar het gebeuren toe. Ik excuseerde me voor mijn onderbreking en vertelde de conducteur dat hij dit kaartje toch écht zelf gestempeld had. De conducteur bedankte me en gaf als reactie dat dit dan nog steeds niet betekende dat ze uit de problemen waren omdat ze een kaartje hadden voor een heel ander traject.
Voor ik ( en de conducteur ) er erg in had, sloeg opa met de vlakke hand vol op de linkerwang van de conducteur. Ik voelde me Batman toen ik met één vloeiende beweging Opa terugduwde op zijn bank en hem vermanend toesprak dat hij zichtzelf op deze manier enorm in de problemen werkte. Hij keek me aan, stond op en ging nu met gebalde vuist op zoek naar de rechterwang. Door mijn tussenkomst ( en het alcoholpercentage in zijn bloed ) kon dit voorkomen worden en duwde ik meneer harder en dieper in zijn zetel. De opgetrommelde collega's ( zelfs dán zijn ze te laat ) wilden met 4 man op Opa gaan zitten om hem kalm te houden, maar ik kon ze er van overtuigen dat het verstandig was om mij hem rustig te laten houden. Ik stond immers aan zijn kant.
Station Deventer werd omgeroepen en de spoorwegpolitie stond al klaar om Opa en Oma mee te nemen.
Een bedankje van de conducteur kon er nog nét af terwijl hij met zijn hand zijn wang bleef strelen.

Tot overmaat van ramp is in alle consternatie ook nog mijn panorama gejat. Ik begon Sudokus net leuk te vinden.

Terwijl ik thuis de sleutel in het slot stak, zag ik de volgende situatie voor me.

Opa en Oma op een metalen bank zonder kussens die tegen elkaar hun roes uitslapen. Dan komen Mel en Diem met hun ouders binnen. Opa, Opa, kijk.... Zegt Mel. We zijn naar Zwolle geweest en ik heb een kadootje voor u gekocht in Lego World..... Het is een échte lego gevangenis.

De "Kijk-mij-eens-een-leuke-en-stoere-pappa-zijn" praat met de agenten en moet beloven dat hij de volgende keer beter op ze zal letten. Of hij nog een panorama mee wil. Ze hebben hem uit namelijk. Pa bedankt vriendelijk. Mandy kent hij al van verhalen van Mel en Diem...

Openbaar Vervoer. Ik hou ervan....

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Lieve Jenthe

(geschreven op 02-10-2007)

 

Lieve Jenthe,

 

Vandaag had pappa een drukke dag op het werk. Toen op de weg naar huis de tegenwind van vanmorgen gedraaid bleek te zijn, en pappa dus alweer tegenwind had, zonk de moed hem in zijn schoenen. Regendruppels kwamen voorzichtig naar beneden en toen pappa voor de derde keer bijna van zijn fiets gereden werd, door grote mensen in een auto die ook haast hadden om thuis te komen, was pappa niet blij meer...
De fiets snel in de schuur en traplopend naar boven ( pappa moet wat kilo's kwijt ) bedacht hij zich wat hij vanavond allemaal nog moest doen. Toen pappa de huissleutel dan ook in het slot stak, was het goede humeur van vanmorgen ver te zoeken.
Toen kwam pappa binnen, en zei: Waar is mijn meissie nou?
Met je drinkbeker in je hand draaide je je hoofd naar me toe. Je bedenkelijke koppie vertoonde een brede glimlach waardoor je twee boven- en ondertanden bloot kwamen te liggen.
"Pfappfa" klonk het vanuit je tenen. Niets was meer interessant. Pfappfa moest een kus en een knuffel en het flirten kon beginnen.
De rode kool verdween al snel vanuit het warm-houd-bordje in je mond en ondertussen werden uitvoerig de belevenissen van de dag door je verteld. Ook de poes ( Dhoeh ) werd veelvuldig geroepen, en moest je lachen als je de staart langs je blote voetje voelde gaan.

Toen ik mijn gehaktbal in stukjes sneed, kreeg ik ineens een brok in mijn keel.

Vorig jaar op deze dag meldde ik mij voor het eerst af omdat "Inge bezig was...."Achteraf waren dit voorweeën, maar daarvan wisten we toen het bestaan nog niet.

Vorig jaar op deze tijd wilde we zo graag dat je kwam. Je was toen al zó welkom en we wilde je zo graag vasthouden. Jij, die uit liefde was gemaakt en in liefde geboren moest worden... .
Ik weet het nog zo goed, die ochtend van 13 oktober...

Mamma maakte pappa wakker... "het is begonnen schat, maar je kunt nog wel gaan werken hoor !" was haar beredenering.... In plaats van te gaan werken sms-te ik mijn baas dat ik niet kwam, en ging ik in opdracht van Inge naar Blokker om de DVD's van Bambi en Assepoester te halen. De dame achter de kassa zal raar gekeken hebben toen ik naar binnen vloog toen zij de deur opendeed en ik met een bezweet hoofd zei dat het geen kadootje was en dat ik geen bonnetje hoefde... Alsof de nieuwe CD van Borsato verkocht werd....

Een ochtend van nieuwsgierig, gespannen, bang en ontspannen zijn ging voorbij... De verloskundige had slecht nieuws.. We waren wél bezig, maar 2 cm ontsluiting bood niet veel perspectief. Einde van de middag zou ze weer komen.
En dat deed ze... Zo goed en zo kwaad als het ging, zijn pappa en mamma nog naar de winkel gelopen ( tussentijds tegen iedere lantaarnpaal even puffen ) om de laatste dingen te halen.

's middags was de verloskundige er weer, en wederom nog maar 2 cm ontsluiting. Eind van de avond zou ze weer komen.

Vanaf toen kreeg mamma het moeilijk. De weeën kwamen vaker en werden heviger, bijna niet te houden.. Elkaar vasthouden en knuffelen werkte het beste. Om tien uur was pappa het zat en belde de verloskundige dat het niet goed ging met mamma. Zij kwam direct en voelde nog steeds maar 2 cm ontsluiting. Toen de vliezen braken, en er bloed bij zat en je hartje stopte tijdens de weeën (dippen noemen ze dat ), besloot zij ons mee te nemen naar het ziekenhuis...

Alle medische termen zal pappa je besparen, maar de hele nacht hadden mamma en jij het moeilijk. En pappa? Pappa had het vreselijk moeilijk. Hoorde alles, zag de bezorgde gezichten van het ziekenhuispersoneel en moest sterk zijn voor mamma en jou.

Om kwart voor vijf 's morgens ging het té slecht met je. Er kon niet langer gewacht worden. Je moest er uit. Met alle mogelijke hulpmiddelen ben je in 'No Time' ter wereld geholpen... Mamma was dolgelukkig toen we nog nét konden zien dat je een meisje was. Daarna moest je mee naar het crashteam in de andere kamer. Pappa ging mee. Het ging niet goed met je, en pappa moest daar bij zijn. Mamma redde zich wel even...

Toen je op gang was geholpen door de kanjers van artsen in het ziekenhuis, gingen je ogen open en keek je me aan. Mijn pink die ik je toereikte stak je direct in je mond. Zou het dan toch goedkomen? dacht pappa...

En het kwam goed. Vanaf dat moment was je niet langer het zorgenkindje. Je was een sterke meid.

We gaven je de naam Jenthe, en pas toen feliciteerde het personeel pappa en mamma.

We hebben de opa's en oma's gebeld en tijdens die gesprekken brak pappa. Eindelijk hoefde hij niet meer sterk te zijn....

14 oktober wordt je 1 jaar oud. Pappa's grote, stoere, mooie, lieve, ondeugende en eigenzinnige meid.

Alle zorgen die Pappa en mamma nog wel eens hebben, vallen in het niet bij het plezier dat jij ons brengt. Bijna wordt je 1 jaar. We hebben al geoefend op Hoera en ook je eigen naam kun je al zeggen (Jèejè betekend Jenthe).
Klap eens in je handjes en In de maneschijn, is ook vertrouwd.

Pappa is net even bij je wezen kijken, en je ligt heerlijk in dromenland. Meisje toch, wat houdt Pappa toch van je.....

Nog even, en je wordt 1 !

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/12/2008 - Jos Brink

(geschreven op 23-08-2007)

 

Vandaag zal Jos Brink worden begraven in Amsterdam.
Toen ik afgelopen vrijdagnacht hoorde van zijn overlijden, kwamen er herinneringen boven die lang verstopt zaten ergens in mijn achterhoofd.

Vroeger had ik op vrijdagmiddag blokfluitles van juffrouw T. Naast het feit dat ik blokfluitles stom vond, was de vrijdagmiddag ook volstrekt het verkeerde tijdstip om in een kringetje met 4 andere kinderen ( die blokfluitles ook allemaal stom vonden ) “Mieke hou je vast aan de takken van de bomen” uit je houten fluit te persen.
(blokfluitles heeft overigens wel aan de basis gestaan voor mijn verdere muzikale interesses ).

Op de fiets op weg naar huis trapte ik bijna de trappers van mijn fiets. In mijn herinnering was het ook altijd donker, maar dat zal wel aan het blokfluitseizoen gelegen hebben. ( is blokfluit een winterinstrument? ). Ik wilde zo snel mogelijk thuiskomen, want de TROS zond op vrijdagmiddag altijd een programma in opdracht van Veilig Verkeer Nederland. Ik zou bij God ( let op de hoofdletter ) niet meer weten waar het over ging, maar weet nog wel dat ik het spannend vond.

Na het eten weer snel voor de buis, want om 19:00 uur begon een serie waar mijn droomvrouw in speelde. In die tijd was ik heimelijk verliefd op Halina Reijn (inmiddels Zwartboek en vele andere films en nog steeds erg leuk om te zien).

Zij speelde in een Nederlandse comedyserie waar ik de naam niet meer van weet. Twee gescheiden ouders woonden samen, hij had een zoon, zij een dochter, allebei in de zelfde leeftijd, dus dat was lachen, gieren en brullen… ( Destijds ).

Als deze serie ( een eervolle vermelding voor hij/zij die mij de naam door kan geven van die serie ) was afgelopen, moest ik onder de douche.

Na het douchen weer naar beneden om met de haartjes ( die ik toen nog wel had ) nat voor de bank met cola ( het was tenslotte vrijdag ) TV te kijken.
De Tune van Wedden Dat zit nog steeds in mijn hoofd. Ik betrap mezelf erop dat ik hem neurie nu ik dit zit te typen.
Omdat het vrijdag was, mocht er ook chips aan te pas komen. Zus en ik allebei een tupperware bakje met chips. Toen we iets ouder waren, kwam ik tot de conclusie dat als je met gebalde vuist hard op de chips drukt, er meer chipjes in een tupperware bakje passen. Het is wat lastiger eten, en het geeft wat meer troep maar ach: Waar het komt ligt ook geen kleedje…

Wedden Dat was heerlijk. Zinloze weddenschappen als “Ik-kan-aan-de-bel-van-een-fiets-horen-hoe-veel-gaatjes-er-in-de-achterband-zitten” en “Ik-kan-aan-de-oksel-van-een-vrouw-ruiken-wat-voor-werk-ze-doet-en-hoeveel-geld-ze-op-de-bank-heeft-staan” vond ik ook toen al niet bijzonder. Het waren de stoere mannen die minutenlang onder water konden blijven, of –zoals meestal aan het einde van de aflevering- van grote hoogte naar beneden sprongen zonder iets te breken..

Deze vrijdagavonden weet ik nog goed. Een heerlijk gevoel, en het weekend moest nog beginnen…

Nu is Jos Brink niet meer. Vandaag zal hij worden begraven in Amsterdam. Naast het feit dat ik het een enorm vriendelijke en échte man vond, heb ik niet veel met Jos Brink. Toch heeft zijn overlijden mij weer doen denken aan de vrijdagavonden van vroeger, en daar beste lezer, ben ik dan wel weer heel blij om.

Welkom herinnering. Dag Jos

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

31. En dat is oud. Tenminste... Als je alles wilt doen wat ik nog wil doen is dat oud. Als je had willen doen en niet hebt gedaan en dat nu weer in wilt halen, is dat oud. Wat kunt u van mijn blogs verwachten? Ze zullen veelal te maken hebben met zoeken. Voor mijn gevoel ben ik namelijk continue op zoek. Op zoek naar juiste manieren om met onze geweldige dochter van 2 om te gaan. Op zoek naar ingrediënten om een perfecte relatie perfect te houden. Op zoek naar verklaringen voor ongelooflijk raar gedrag van wildvreemde mensen om mij heen. Op zoek naar bijzondere verhalen van bijzondere mensen. Op zoek naar antwoorden op vragen die uitsluitend ’s nachts in mij opkomen. Op zoek naar mezelf ( zet twaalf Martijns in verschillende kleuren overhemd naast elkaar, en Willem Nijholt mag iedere week één Martijn redden zodat uiteindelijk de echte Martijn overblijft ). Overigens zijn we ook nog op zoek naar een leuke eengezinswoning in de omgeving van Arnhem, maar dat terzijde… Naast mijn doorlopende zoektocht naar alles en niets, zal ik in mijn blogs ook serieuzere onderwerpen niet mijden. Ik me zo nu en dan enorm druk maken. Zo kan ik er met mijn pet niet bij dat mensen van onbenulligheden drama’s maken terwijl de wereld in brand lijkt te staan. Ik kan me druk maken om het gemak waarmee mensen oneerlijk, onaardig of respectloos zijn.

Links

Home
View my profile
Archives
Email Me